آقا كوچولو!

حميدرضا داداشي ـ متولد 1350 تهران، محله‌ي 17شهريور، نويسنده و روزنامه‌نگار

   همه‌ي دوستان از «كيهان‌بچه‌ها»يي نوشتند كه اين‌روزها 60ساله مي‌شود؛ اما من مي‌خواهم از 63ساله‌اي بنويسم  كه 30 سال همراه كيهان‌بچه‌ها بود و پا به پايش آمد تا 60 ساله شود.

دوست نويسنده‌اي سال‌ها قبل مي‌گفت: «كيهان‌بچه‌ها» همه را بزرگ كرد اما خودش هنوز «بچه» مانده است؛ اما من مي‌خواهم بگويم «كيهان‌بچه‌ها» بابابزرگي است كه كودك درونش همچنان زنده است؛ مثل همان 63ساله‌اي كه «اميرخان» كيهان‌بچه‌ها بود ولي كودك درونش زنده مانده بود؛ كه اگر اين‌گونه نبود، اين‌قدر در ميان دوستانش محبوب و ماندگار نبود.

   و بعد... فكر مي‌كنم به راز ماندگاري و محبوبيت اين پيرمرد 60ساله و آن بابابزرگ 63 ساله. راستي! چه ارتباطي است ميان راز محبوبيت و ماندگاري اين دو؟

   «كيهان‌بچه‌ها»يي كه ما را بزرگ كرد آن‌قدر دوست‌داشتني بود كه در طول هفته براي آمدنش روزشماري مي‌كرديم و سه‌شنبه كه از راه مي‌رسيد، دغدغه‌ي ديگري نداشتيم جز اين كه به روزنامه‌فروشي روبه‌روي مدرسه برويم و ده ريال پول توجيبي را كه از چند روز قبل كنار گذاشته بوديم بدهيم و يك نسخه «كيهان‌بچه‌ها» بخريم. من و قاسم، دوست و همكلاس و همسايه بوديم. پولمان نمي‌رسيد كه دو نسخه كيهان‌بچه‌ها بخريم؛ براي همين گاهي نوبتي مجله مي‌خريديم و نوبتي آن را مي‌خوانديم. اما قبل از آن، توي راه از دكه‌ي روزنامه‌فروشي تا خانه، كيهان‌بچه‌هاي عزيزمان را ورق مي‌زديم تا ببينيم كميك‌استريپ «حس كچل» سرجايش هست يا نه.  داستان خارجي‌ و ايراني‌اش از كيست؟ عكس فوتبالي از تيم موردعلاقه‌مان چاپ كرده يا نه. مجله دست هركس كه بود، چيزهاي جالبي در آن كشف مي‌كرد و ديگري را در جريان مي‌گذاشت. يك بار قاسم آمد دم درِ خانه و صدايم كرد كه: «حميد، لطيفه‌ات چاپ شده!» من و قاسم لطيفه‌اي براي كيهان‌بچه‌ها فرستاده بوديم. حالا لطيفه‌ي مرا چاپ كرده بودند ولي لطيفه‌ي قاسم چاپ نشده بود. هفته‌هاي بعد هم لطيفه‌ي قاسم را چاپ نكردند. آن‌روزها اگرچه از چاپ‌شدن لطيفه‌ام خوشحال بودم؛ اما از اين‌كه لطيفه‌ي قاسم چاپ نشده بود، دلخور بوديم. ولي بعدها كه بزرگ‌تر شديم به كيهان‌بچه‌ها حق داديم كه بعضي از مطالب را چاپ نكند. لطيفه‌ي قاسم ممكن بود باعث رنجش بچه‌هايي شود كه نقص عضو داشته باشند.

   به هرحال بعد از چاپ‌شدن لطيفه‌ام در كيهان‌بچه‌ها انگيزه‌ام براي نوشتن بيش‌تر و بيش‌تر شد. به بهانه‌هاي مختلف دست به قلم مي‌شدم و براي مجله‌ي محبوبم مي‌نوشتم. گاهي گلايه مي‌كردم كه چرا كمتر داستان چاپ مي‌كنيد، گاهي درباره‌ي مطالب مجله نظر مي‌دادم و گاهي گلايه مي‌كردم كه چرا مجله گران شده. گاهي پولم نمي‌رسيد كه مجله‌ي محبوبم را بخرم و حسرت داستان‌هاي دنباله‌دار و كميكش به دلم مي‌ماند. تا اين‌كه يك‌بار به‌طور تصادفي در نزديكي خانه‌ي مادربزرگ مغازه‌اي را پيدا كردم كه مجله‌هاي تاريخ‌گذشته كيهان‌بچه‌ها را به نصف قيمت مي‌فروخت. صاحب مغازه پيرمرد كوتاه‌قدي بود كه به او «آقاكوچولو» مي‌گفتند و او هم از اين‌كه «آقاكوچولو» صدايش بزنند ناراحت نمي‌شد. در بساط آقاكوچولو كيهان‌بچه‌هايي پيدا مي‌شد كه چندهفته از انتشارشان گذشته بود و من خوشحال بودم كه با فاصله‌ي دو، سه هفته مي‌توانم پي‌گير داستان‌هاي دنباله‌دار كيهان‌بچه‌ها باشم.

   روزهاي كودكي مثل برق و باد گذشت و من به عنوان نويسنده و روزنامه‌نگار حوزه‌ي كودك و نوجوان پايم به مطبوعات باز شد و بر حسب اتفاق مدتي عضو شوراي داستان كيهان‌بچه‌ها بودم. در اين توفيق اجباري از نزديك با مرد مهرباني آشنا شدم كه به او «اميرخان» مي‌گفتند؛ اما بر خلاف اسم و لقبش و برخلاف بعضي از هم‌رده‌‌هايش نه «امير» بود و نه «خان» او «اميرحسين فردي» بود؛ يك انسان بزرگوار، خاكي، دوست‌داشتني، كم‌حرف و كم‌توقع. اميرحسين فردي 30 سال دست «كيهان‌بچه‌ها»ي ما را گرفت و مواظب بود كه زمين نخورد چون مي‌دانست صدها‌هزار «دل» نگران اين بچه‌‌اند و هزاران «چشم» دلشوره‌ي زمين‌خوردنش را دارند، چرا كه ده‌ها مجله‌ي نوجوانانه در جواني و كودكي و حتي خردسالي زمين خوردند و ديگر بلند نشدند. يا اين‌كه راه را به اشتباه رفتند. اما «اميرحسين فردي» نگذاشت اين اتفاق براي «آقاكوچولو»ي دوست‌داشتني ما بيفتد. اين كار را وظيفه‌ي خود مي‌دانست، با كاستي‌ها و كمبودهايش مي‌ساخت و توقعي هم از كسي نداشت؛ در صورتي كه هركس در جايگاه اميرحسين فردي بود، به كمتر از مديريت فلان مجموعه‌ي فرهنگي يا مديركلي فلان وزارتخانه راضي نمي‌شد؛ اما در همين شغل نويسندگي و روزنامه‌‌نگاري بسيار ديده‌ام آدم‌هايي كه از راه نرسيده باد مديريت به سرشان مي‌افتد و به كمتر از «استاد» و «آقاي رييس» و... راضي نمي‌شوند.  

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ